วันพฤหัสบดีที่ 4 มิถุนายน พ.ศ. 2552

ฝนตกกลางวันกลางคืนนอนไม่หลับ

วันนั้นเป็นวันแปลกที่อากาศไม่เคยเป็นอย่างนี้มาก่อนนั่งอยู่หน้าคอมอยู่ดีๆฝนก็ตก ทั้งวัน อารมณ์เหงาเศร้า อ้างว้างเปล่าเปลี่ยว เหมือนเดินลำพังคนเดียว ไร้แม้แรงยึดเหนี่ยว สุดอ้างว้างกลางลำน้ำเชี่ยว พอถึงเวลากลางคืน ก็นอนไม่หลับอีกตื่นมาดูนาฬิกาตี2เข้าไปแล้ว เลยอาบน้ำตี2สะเลย แล้วก็ไปนอนท้งที่เปียก ไม่เช็ดตัวเลย นอนมันอย่างนี้แหละ แล้วก็ได้ผลหลับจริงๆด้วย ตื่นมานั่งคิดทบทวนตัวเองเรื่องวันก่อนดูว่าทำไมตัวเราเองแปลกขึ้นทุกวัน เดินไปดูกระจกมองไปดูที่กระจกแทบไม่น่าเชื่อภาพที่ตัวเองเห็น คือผู้ชายผอมโซผมยาวรุงรังหนวดเราเฟิ้ม เอ๊ะนี้ใครหว่าหรือนี่ตัวเรา ทำไมปล่อยตัวเองโทรมอย่างนี้.............